به هر كس ميكنم جانم فدا

مثل عقرب ميزند نيشم چرا

زود درزندگي من مي ايد

زود ميرود و ميشوم تنها

ميكنه يه عشق تازه جست و جو

دلما ميشكنه با اون خلق و خو

غزلاما مي شكنم تو اين گلو

رشته ي عشق من وتو تار مو

ديگه از عشق حتي تو نگو

ديگه با دلم نشو تو روبرو

با دلم بازي نكن بي ابرو

دست تا ديدم من تو دست او

حالا اين شده واسم يه ارزو

كه برم به اوج قله ي يه كوه

توي اسمون پر و بال بزنم

ديگه عشقت را از ياد ببرم

يتيمي را پريشان باز ديدم من

اشك چشم يتيمان باز ديدم من

تني را لخت وعريان باز ديدم من

بي وفايي از ياران باز ديدم من

شادي و عيش خسيسان باز ديدم من

نگاه سرد مظلومان باز ديدم من

تني رابيمار ونالان باز ديدم من

اشك ابر نو بهاران باز ديدم من

نا اميدي بيماران باز ديدم من

فساد تبهكاران باز ديدم من

كار سخت مستمندان باز ديدم من

پستي در كار نا مردان باز ديدم من

غم دل در مستان باز ديدم من

بزرگ كردن پستان باز ديدم من

نا بينايي چشمان باز ديدم من

لرزش دست كاتبان باز ديدم من

موج گريزون توي

قلب پريشون توي

عاشق خسته منم

قلب شكسته منم

سنگ صبورم توي

نگاه دورم توي

كوه غرورم توي

عشق شكسته منم

نگاه خسته منم

عمر دقايق توي

همشه عاشق توي

گل شقايق توي

چشمه ي جوشان توي

موج خروشان توي

محرم اسرار توي

هميشه غم خوار توي

ساكت و سنگين توي

هميشه غمگين منم

گل بهاران توي

برف زمستان منم

سال نو همه دوستان مبارك باشه

سال نو امد و هيچ كس محرم اسرار نشد

تا حالا ويران اين غريبه بازار نشد

دلم از شادي پر و سر شار نگشت

واسه اين قلب شكسته كسي يار نگشت

ديگه حتي كسي سراغ دل داغون نمياد

به مزار دل عاشق و ويرون نمياد

حالا هيچ كس واسه اين دل حيرون نميشه

ديگه دلي واسه عشق مست وغزل خون نميشه

حالا حتي عشق تو دنيا ديگه پيدا نميشه

هيچ دلي واسه يه دل مست و شيدا نميشه

وقتي باران دلتنگي در كوچه باغ قلبت باريد

دلت را دريا كن كه قطره در دريا گم ميشود

وقتي نسيم ملايم احساس در قلبت شروع به وزيدن

كرد نگذار طوفان حوادث ان را در خود گم كند

وقتي جوانه عشق در قلبت جوانه زد

انرا پرورش بده تا پاي افريت روزگار انرا لگد مال نكند

وقتي از روزگار دلسرد شدي باجرقه ي

محبت اتش عشق را شعله را در وجودت شعله ور كن

وقتي از عشق و روزگار هر دو نا اميد شدي

دست به دامان كسي شو كه جز او گره گشاي نيست

ساكت و سر در گوشه اي مي نشينم تا تمناي قلبم را

از درون با التماس خواهش ديگران از بين ببرم

سيلي سرد رو زگار را بر صورت زده

تا قرمزي ظاهر درد درون را پنهان كند

قدمهايم را استوار كردم تا ريزش

قلبم از درون سستي پاهايم را نمايان نكند

در جمع نشسته ام امه تنها ترين

تنهاترين تنهايها هميشه در كنارم است

سر افرازو سر بلند چون سروايستاده ام تا از

شكستن قامتم در زير اوار روزگار كسي خبر دار نشود

تا شايد روزگار اين چنين طي شود

كه باعث رنجش و ازار ديگران نباشم

تقديم به دهاي تنها

امشب رو چشام اشك تو جاريست

زخمي رو قلب كه زخم كاريست

امروز كه دلتنگ تو ام از تو خبري نيست

فردا كه تو اي نفسي نيست نفسي نيست

امروز كه تنها و خسته زير بار غم شكستم

نيستي تا ببيني بي تو از زندگي خستم

من ميخواستم كه فقط كنار تو باشم

شب بخوابم صبح با صداي تو پاشم

اما افسوس كه محاله اما افسوس كه محاله

ديگه اين خواب و خياله خواب خياله

رازها در دل شب در دل خاك ميرود

عاشقان سهل و اسان سينه چاك ميروند

در ره عشق جان را اسان مي دهند

با خوشي اما چه حيران ميروند

ميگردند به دور عشق انها مثل پروانه

قافل از اينكه مي خورند از عشق تازيانه

هستند انها در اين دنيا بيمار

عاشقن افسوس ندارن هيچ يار

مرحم دردهاي را دست يار ديده اند

اخر انها يار را مثال مار ديده اند

اگه قلبم را شكستي يادت هستم من هنوزم

ياد چشماي قشنگت عاشق هستم من عزيزم

ياد اون نگاه پاكت تو دلم مثل شرابه

چشم بيدار و خستم نمي خواد بي تو بخوابه

عمريه به ياد عشقت عمريه خراب هستم

اينه از بركت چشمات اگه اكنون زنده هستم

پس چرا تو كه دونستي كه عمر من تو هستي

پس چرا دلت را نازم تو به عشق من نبستي

هميشه من با تو هستم با تو مستم توي رويا

حالا نيستي تا ببيني خسته ام از دست دنيا

من ديكه عاشق نميشم عاشق عشقاي دنيا

حالا من ميخوام بمونم .بمونم تنها تو غمها

قلبم را شكستي نازم تو مثال سنگ و شيشه

تو ندونستي كه هستي تو قلبم واسه هميشه

هميشه اسم ستاره را من به ياد تو ميارم

چون تو بودي تك ستاره تو ي پاييز و بهارم

تو برام مثل فرشته كه اسمت رو قلب نوشته

هنوزم به ياد عشقت دلم انگار تو بهشته

من ديگه راهي ندارم جز اينكه تنها بمونم

هميشه به اد عشقت واسه اين دلم بخونم

عشق احساسي يست به هم داشتن

در قمار زندگي عمر خود را باختن

عشق در جان ميكند ريشه عزيز

پس اگر جان خواهي از عشق تو گريز

عشق ميكند عاقل را ديوانه

يا كه انسان را هم گام با پيمانه

عشق ميكند روزي تو را زياد

اگه عشق تو به خونه ي دلت بياد

در نهايت عشق دل مي خواهد نه دليل

سيرت انسان عاشق هست جميل

اگه يه روز تنهاي تنها مثل ستاره ها شدي

اگه يه روز تنهاي تنهاتو غما رها شدي

مثل يه قايق اسير موج دريا شدي

فكر نكن تو راه عشقت دچار بلا شدي

چون خودت بودي كه خواستي رها بشي

از من عاشق و ويرون بري وجدا بشي

حالا از من گسستي ورفتي به كي دل بستي ؟

نمي دونم كه كجايي با غريبه ها نشستي

من هنوز عاشقت هستم دلم وبه عشقت بستم

بيا غم و رها كن از مني كه دل شكسته ام

تو بدون اگه نباشي من ميرم سوي بيابان

دل من مي خواد عزيزم برسم به روز پايان

تو نخواه كه جاده عشق بشه واسه من باريك

تو نخواه كه روز پيش چشماي من بشه تاريك

تو بده گرمي به دستام جز تو من كسي نمي خوام

تو اگه منونخوان جون ندارم باستم روي پاهام

امدي تا در عشق باز كني

با پرنده عشقم پرواز كني

غصه ها مو تو بگيري از دلم

تحملم كني تو زياديا وكم

امدي تا خستگي از تن من در بكني

دفتر غصه ها مو اره تو پرپر بكني

امدي تا كه من عاشق زندگي بشم

تا كه من از ياد غصه ها زودي برم

امدي اسمون ابري قلبم بشه صاف

امدي تا دل من دور چشات كنه طواف

امدي تا زمان منا ديگه پير نكنه

غصه ها منا ديگه از زندگي سير نكنه

امدي تا در روي غصه ها بسته بشه

بغض اين دل ساده ي من شكسته شه

حالا ديگه دل من داره با تو پر ميگيره

به اميد عشق پاكت زندگي سر ميگيره

منئميگم تا بدوني بي تو زندگي معنا نداره

دنيا واسه يه لحظه واسه من جا نداره

من ميخوام با تو بمونم تا به روز اخرت

من ميخوام تو جون دادن كنيم ما مبادرت