مهدی محمدی

دنياي ما دنياي كينه

تلافي فكر مردم اره اينه

هيچكس محبت را ندارد درك

همه در راه عشق در ترك

كسي در فكر هم نوع نيست

دليل اينها پس كيست

همه از هم شدن بيزار

همه دلها دل بيمار

همه حرفا حرفه جنگه

چنين بودن برام ننگه

جوانمردي ديگه مرده

همه دلها از غم مرده

برادر را برادر كرد فراموش

همه خشمها هم خشم خاموش

عهد گسسته

تو از اول هم با من يار نبودي

عاشق لحظه ي ديدار نبودي

پس چرا رو زندگيم تو پا گذشتي

امدي اما تو زود تنهام گذاشتي

تو دين عاشقت را ادا نكرد

تو به عا شقت ديگه وفا نكردي

خيلي زود عهدي كه بستيم و شكستي

خيلي زود رشته عشقمون و گسستي

حالا من موندم و يه قلب ويرون

نمي خوام ببينيم زار و پريشون

تو رفتي و ندانستي كه من اشفته حالم

براي با تو بودن بيقرارم

تو را در جسم خود چون روح ديدم

براي كشتي خود نوح ديدم

اما تو گفتي كه جدايي شده چاره

دلم با رفتن تو شد پاره

اسير تو شدم بيمار گشتم

درون تو پي يك يار گشتم

ندانستم كه هزاران چهره داري

جگر را نيش زني انگار كه ماري

دلي از نفرت وكينه لبريز داري

زباني بس تلخ وتيز داري

تو به دينت نداري اعتقادي

نه انگار مي رسه روز معادي

خجل خواهي شد پيش خدايت

كشي از رفتار خود خجالت

در هواي سوختن عشق چه كسي جز پروانه پرپر ميزند

چه كسي جز پروانه دور شمع به سيم اخر مي زند

عاشقان را بگويد ز پروانه خبر دار شويد

تا توانيد كه از خواب غفلت بيدار شويد

چقدر سخته بدوني يار داري

توشمعي در شباي تار داري

ولي در پشت سر خنجر ببيني

به جاي هر چه گل تو خار چيني

دلت را بشكني بر پاي ياري

كه نيشت ميزند همچون ماري

فداي ان كني دار وندارت

ببيني كه گذشته پائيز وبهارت

ببيني در اخر تو را بر باد داده

برفت از پيش چشمان تو ساده

تو ماني وغم واشفته حالي

براي ديدنش چشم انظاري

ولي هرگز نبينيش تا بميري

ببيني كه جواني رفت وپيري